II. unitatea · Antropologia
Gizakia esperientzia filosofikoaren subjektu gisa
Pentsatzeko tresna: esnatzen diren biak
Zure garunaren bi hemisferioak bereiz daitezke: ebakuntza existitzen da, eta benetako pertsonei egin izan zaie. Demagun orain zuri bereizten dizkizutela, eta erdi bakoitza gorputz banatan transplantatzen dutela. Bi gorputzak esnatzen dira.
Biek gogoratzen dute zure haurtzaroa. Biek ezagutzen dute zure familia, zuk gaur goizean nahi zenuena nahi dute, zure maniak dituzte, zure proiektuak eta zure letra. Biek diote zu direla, eta ez batak ez besteak ez du gezurrik esaten: bakoitzak zuk sinetsiko zenukeen uste sendo berberarekin sinesten du.
Ez da ezer desagertu bidean. Ez oroitzapen bat, ez desira bat, ez zelula bat.
Bietako zein zara zu?
Eta azkarregi erantzun aurretik, begiratu zenbat kostatzen den erantzun bakoitza. «Biak» esatea pertsona bat bi pertsona direla esatea da. «Bat ere ez» esatea ezer suntsitu ez duen ebakuntza batek hil zaituela esatea da. Eta «hori» esateak besteari azaltzera behartzen zaitu zergatik ez den bera zu, hark zure aurpegiaz begiratzen dizun eta zure argudioekin kontra egiten dizun bitartean.
Filosofia zer den eta nola jaio zen galdetu ondoren, galdera horiek egiten dituenarengana itzultzen dugu begirada: geuregana. Zer ezagut dezakegun, errealitatea nolakoa den edo nola jokatu behar dugun aztertu aurretik, komeni da ezagutzen, existitzen eta jarduten duen izakiari erreparatzea. Zer gara? Nondik gatoz? Zerk egiten gaitu, aldi berean, besteen berdin eta bakar?
Ibilbide hori egiten du unitate honek. Gainerako izaki bizidunekin partekatzen dugunetik abiatzen da —gure jatorri ebolutiboa— eta gainerako gizakiekin partekatzen dugunetik —gu eratzen gaituzten kultura eta gizartea—, gizabanako gisa bereizten gaituenean amaitzeko: nortasuna, bizitza emozionala, desirak eta nahimena, eta nor garen galdetzen duen azken galdera hori, identitate pertsonala esaten dioguna. Afrikako sabanatik gaur zeure burua ikusten duzun ispilura.